|
|
| Cure 25 +26 sept 2010
Vrijdag, Ik stap uit bed en val
bijna over mijn valiesje. Juist, vandaag de grote dag, de
dag waarop ik het water ga temmen. Ik verlang ernaar,
maar heb tevens ook grote schrik. 't Is ver
rijden...Ontbijt, eerst nog werken en 14u30, met
legandarische stiptheid staat Jurgen voor de deur. Ik
laat hem binnen en werp een glimp naar buiten. 'k was nog
niet helemaal klaar, nog heel snel enkele spulletjes pakken.
Luc kwam ook toe, Luc? Ah ja, die gaat ook mee, dus wij maar
stouwen aan de auto... en ik had zoveel mee in harde boxen.
Dat is niet goed hé zucht Jurgen, Hoe krijg ik dat allemaal
in de auto? Hij had uit voorzorg zijn kayakgerief in
zijn kayak geplaatst...
Een half uur later bolden we Leuven-Waver-Reims...en 't werd
donker rond 21h00. We speelden ondertussen al kat en
muis met Michel en zijn volgeladen camionette. We
kwamen erachter dat er wel meerdere wegen waren die naar de
camping leidden.
Op de camping snel ons tentje recht plaatsen. Voor mij
de eerste keer in 27 jaar na mijn legerdienst, voor mij
tevens de eerste keer in het donker. Verdraaid geen
gemakkelijke klus en ik heb het geweten! Een half
uurtje later was ik geïnstalleerd, niet eens zoveel later
als de rest, en dus kon de eerste fles uit de frigobox...Luc
bracht de zijne ook mee, en Elke zorgde voor een Pintje.
Chris was voor mij een nieuw gezicht, maar een heel
vertrouwelijke man, een sfeermaker. Joke kroop sluiks
voorbij, ze had net een douche genomen en ging slapen.
Michel vroeg terloops nog eens naar Jietse, wie weet, maar
Jietse moest passen om schoolse redenen. Siemen moest
ook passen wegens medische redenen en 's anderendaags, na
een scheve nachtrust, pasten Peter van de Paer en zijn gezin
en Wouter Wolf ook om gemotorizeerde (?) redenen. Hun
vervoer had het spijtig genoeg laten afweten. |
|
|
In de nacht waren
Francis met zijn gezin, Tom en Frederiek ook aangekomen.
De zaterdagmorgen zouden we een kalm vlakwaterstukje varen
dat aan Les truites passeert... Voor mij een eerste
kennismaken met de Cure
Dat vlak water bleek al snel schuimende witte koppen te
hebben met golven zoals bij kalme zee. De waterdruk
was echter veel groter dan op zee. 't was een leuke
ervaring. Opeens moesten we met z'n allen 't keerwater
in. Nieuwe instructies van Michel: Afstand houden en
naast de rotsen varen. Tracht de lijn van de
voorganger te volgen, want het stuk dat komt is 800 m
verblokt. Verblokt? Ja dus rotsen in het water die de
doorgang bemoeilijken. 'k Heb er gene gezien maar ze
waren er wel. Ik schat zo'n vierhonderd meter gevaren
te hebben, omgegaan en onmiddellijk mijn boot verlaten.
boot en paddel vastgehouden en geproefd van het toch wel
lekkere water, een mond vol. Niets gedronken, dat
niet. Oonderweg wel stevige verbouwingswerken gedaan aan de
bodem. Er ligt geen steen meer op zijn plaats denk ik,
in die honderd meter die ik zwom. verdomd verkeerd
opgekant. 't resulteert in een bil met een blauwe grauwe
vlek van twee handen groot ondertussen.
In de namiddag aten we snel een hap op de camping. Ik
had het koud en velen onder ons. Daarom ontwikkelde we
een alternatieve opwarmtechniek.
We zouden straks het bovenstuk doen. Ik
"mocht" op eigen vraag, lager starten. Het
bovenstuk zou ik met plezier aan me voorbij laten
gaan. Al wachtend in mijn plasje volgde ik de
instructies voor de startende rafters en had ik nog wat
babbel met een stel Franse bejaarden. Nou, als die dat
kunnen, dan moet dat voor mij toch ook gaan???,
Ja daar kwamen ze.. elk met hun verhaal, en meestal
doorweekt. De meesten hadden een zwempartij achter de
rug. 't bovenstuk wordt zowat afgesloten met een wel heel
erg laag bruggetje.
Hup vooruit, op naar de vier watervallen. Ik heb er
geen enkele van gedaan. Ik droeg mijn boot rond.
Ik had er nog geen vertouwen in, en ik vond het ronddragen
niet zo erg. De een nam de val al beter dan de andere
en Tom, redder van dienst, Jurgen boatcatcher van dienst en
de anderen... Ja die hadden het zwaar met paddels halen
of... Best dat ze er waren. Michel geraakte vast
in een rappel en kwam niet vlot uit de boot, noch uit de
rappel. En dan duurt alles plots heel lang... Ik
panikeerde zelf, en bleef zitten, in plaats van te
helpen. Tot dat punt had ik steeds hulp gekregen, maar
nu er van mij iets verlangd werd lukte het me niet.
Mijn koord zat vast en opeens voelde ik me rotslecht.
Tom sprong achter Michel aan en samen spoelden ze uit de
wals of het keerwater... Ik heb hieruit geleerd dat iedereen
kan helpen, dus ik ook. Ik zal het verdraaid niet meer
vergeten.
Na de twee gewone vallen kwam "les sept torreaux",
die me heel erg geweldig leek, een waterval in een bocht,
zo'n 2 tot 3 m hoogteverschil, en schuinsnel naar
beneden. Francis had nog nooit zo snel afgedaald!
Sault de Gouloux kreeg nog meer aandacht. Maar
iedereen die ervoor koos deze af te varen kwam er eigenlijk
goed af en haperde hooguit enkel beneden. ( 't zat erop voor
zaterdag. Nog effe douchen en naar 't
restaurant. Op zo'n stoel voel ik me altijd
goed. Ook een volledige menu eten was lang geleden. 't
eten was eenvoudig maar lekker. We stapten bijna
allemaal te voet terug naar de camping om te pitten.
't werd weer een scheve slaap die me niet echt bevallen was
en de zondag had ik hoofdpijn. Teveel gedronken? vier
glazen, moeilijk te geloven, maar te gespannen geweest, dat
wel. Vandaag mocht ik ook mee op 't bovenste
stuk. Ik werd ervoor uitgenodigd, maar wist dat er
geen bereidheid was me af te zetten op 't lager stuk.
Dan moet het maar. Michel bedankt, je overtuigt.
Dat stuk is de moeite waard. 't is smal en 't water
drukt in alle hevigheid, de ene golf na de andere met
bochtenstroming en takken en bomen en allerlei dingen die 't
heel mooi maken. Ik kon echter geen foto's
nemen. Vandaag zou ik ook waterval na waterval
meepakken.
De eerst val lukte min of meer. Mijn boot ging (of
hing) helemaal onder water maar bleef min of meer
rechtop. Ik kon steunen en daardoor draaide de
romp...richting waterval, terwijl het keerwater me er
naartoe duwde zongen ze in 't koor, op het ritme van een
havy metalplaat: achteruit achteruit achteruit. ik kon
mijn hachje redden. Yes I felt good!
De tweede val zou ik ook doen. de val wordt begrenst
door een steen. Op zich niet erg, maar ik deed de fout
van menig startende kayakker. Ik wist dat ik er niet
tegenaan mocht gaan, want dat ik dan in de problemen zou
komen. Nu stenen van dat formaat hebben niet de
gewoonte te wandelen. Dus als je weet waar ze staan,
dan kan je er bijna zeker van zijn dat ze er tien seconden
later nog staan. je moet er heus niet naar kijken...
wat ik toch deed en dus tegen de steen aankwam en
kapseisde. Net on the edge van de waterval. Dan
maar ondersteboven er af. Zowat halfweg was ik al uit de
kayak, maar moest voor mezelf vechten, dus liet ik peddel en
kayak los. Ik zwom met "frisse" moed uit dat
schuimende keerwater. Ik besloot de andere twee vallen
aan mij voorbij te laten gaan. Volgend jaar ben ik
weer een jaartje ouder en hoop dat jullie nog voldoende
geduld hebben om me weer mee te pakken.
Groetjes, Rudie |
| |
|